Fout
  • Fout bij het laden van feeddata

In je eentje arm - of samen rijk ??

Ik heb een vergelijkende studie gemaakt naar het gedrag van armen en rijken. In de loop van de tijd werd mij duidelijk dat niet alleen de verkeerde inrichting van de maatschappij een belangrijke oorzaak is van armoede, maar – daarbinnen – ook het gedrag van de zgn armen.  Rijken werken op allerlei manieren samen. Ze hebben tal van organisaties, stichtingen, clubs en instellingen.


Maar de armen, daaronder te verstaan vooral ook de mensen die een leven lang werken, maar niks opbouwen, werken niet samen. Op geen enkele manier.
Dat geldt vooral voor mensen die een tijd wel gewerkt hebben, en daarna in een uitkering zijn terechtgekomen, zoals de Bijstand.
Die beconcurreren elkaar op zoek naar de schaarse baantjes, en als het gaat om free-lance activiteiten of zzp-tarieven, beconcurreren ze elkaar nog op de laagste prijs.

Maar samenwerken – dat niet.
Waarom niet ?
1e omdat ze geen voorbeelden kennen van hoe dat kan en moet.
2e omdat ze van huis uit in het systeem zitten van in je eentje tegen de rest – een ander model kennen ze niet.
3e. omdat overheid, bedrijfsleven en de uitkeringsinstanties plus de rest , vooral  media, iedereen in dezelfde richting sturen, nl een dom loondienstbaantje zonder vaste dienst.
Zonder uitzicht op een echte toekomst.
Want deeltijd-ZZP-er is ook een Zelfstandige Zonder Perspectief.

Het huidige systeem is dat de armen arm blijven en de rijken rijk, of zelfs nog rijker worden. En sommige armen worden ook nog armer, bv door echtscheiding, werkloosheid of de combinatie.
Waardoor ze in de schulden komen, waar ze nooit meer vanaf komen.

Het gedrag van de mensen aan de onderkant is tegengesteld aan dat van de mensen aan de bovenkant.
Bv inzake de financiering van het wonen.  De rijken wonen in eigen huizen, de niet-rijken wonen in huurhuizen. Ik heb vroeger al meegekregen dat huren in feite neerkomt op geld weggooien.
Iets opbouwen kan alleen door eigendom verwerven. Bv door hypotheek.  Als je een annuiteiten-hypotheek neemt, wat vroeger normaal was, heb je na 30 jaar een huis waarvan de hypotheek is afgelost, en dat dus je eigendom is.
En na 30 jaar huren heb je niks.

Maar – dit model is nog steeds dat van individueel eigendom van huizen – en zoals de huidige ontwikkeling vanaf 2009 aangeeft, kan ook dit model leiden tot armoede.  Steeds meer mensen komen in de situatie van de waarde van het huis zakt onder dat van de waarde van de hypotheek – in het jargon: ze komen ‘ onder water ‘ te staan.

Vroeger was er echter een model van samenwerking ook in het bezit van huizen en onroerend goed- het is reeds genoemd, dat van de Abdijen.
Het religieuze deel is uit de tijd, maar het model van gezamenlijk onroerend goed, waaronder woningen, beslist niet.

Samenwerken op gebied van wonen kan leiden tot rijkdom, gewoon door het bedrag dat elke maand  voor huur aan een of andere instelling van rijken wordt ge geven, nu  in de gezamenlijke  pot van de onroerend-goed-coöperatie te geven, waarvan je zelf lid bent. En mede-eigenaar van alle grond, gebouwen en verdere productiemiddelen.

Abdijen begonnen allemaal arm, maar werden in de loop van de tijd  rijk, sommige zelfs zeer rijk,  ook vanwege het 2e voordeel: nl de resultaten van alle werk bleven binnen de organisatie. Die resultaten werden niet overgedragen aan andere organisaties of personen, en ook niet aan de belastingdienst. Want omdat Abdijen instellingen zonder winstdoel zijn, betalen ze legaal maar heel weinig belasting.

Als armen en anderen die nu hun leven lang werken om de rijken te financieren, nu eens gaan samenwerken om hun eigen toekomst te financieren en dat via het model van de Burger-Abdij ofwel Werk-Scheppings-Coöperatie, nemen ze niet alleen hun eigen toekomst in eigen hand, maar kunnen ze ook anderen helpen met hetzelfde doel.

100 mensen aan de onderkant  die samenwerken  met het doel om het eigen werk te scheppen en op termijn te wonen zonder huur of hypotheek , kunnen veel meer dan 100.000 armen die allemaal in hun eentje tegen de bierkaai vechten en arm blijven en arm sterven.
Samenwerken – in vroeger tijden was dat besef alom tegenwoordig, en  dat moet weer zo worden.

Aldus Martin