Fout
  • Fout bij het laden van feeddata

Martin's verhaal

Even voorstellen.
 
Ik ben Martin , nu 67, maar voordat ik 65 werd bij elkaar meer dan 25 jaar werkloos.
Niet in een stuk, maar in diverse perioden, afgewisseld met uitzendwerk, half-jaar-trajecten, en tussen 2001 en 2005 4 jaarop de Sociale Werkplaats in Tilburg.
 
In de tijd vanaf 1980 tot 2010 ben ik met alle zaken in aanraking gekomen die het gevolg zijn van de langdurige werkloosheid en ik heb ook onderzoek verricht naar de OORZAKEN van de problemen en naar de gevolgen, zoals armoede, dakloosheid etc.
Met die zaken houd ik mij nog steeds bezig, want ik ben van mening dat armoede en dakloosheid feitelijk niet nodig zijn, want aan de oorzaken kan wel degelijk iets worden gedaan.
 
Toen ik 63 werd kreeg ik bericht van het UWV dat ik niet meer beschikbaar hoefde te zijn voor de arbeidsmarkt, en dat ik ook vrij was gesteld van de sollicitatieplicht.
Dat betekende dat het verbod om te studeren aan een Universiteit was opgeheven, en toen heb ik de kans waargenomen en heb in 2009-2010 nog een jaar gestudeerd aan de
Universiteit van Tilburg, faculteit Sociologie.
 
Doel was om uit te vinden of datgene wat ik allemaal zelf had ontdekt aangaande massawerkloosheid, massa-armoede, dakloosheid, zwerven en oorzaken, plus gevolgen tot aan het Leger des Heils toe, of dat ook bekend was op de Uni in de Sociologie-faculteit.
Dat is het dus, maar niet officieel naar buiten toe.
 
Concreet onderzoek aangaande:
  • Mensenrechten van de VN
  • Grondwet
  • andere Sociale Wetten cq uitkeringen, zoals WW en Bijstand
  • discriminatie in alle vormen
  • rechteloosheid van mensen aan de onderkant
  • de macht van gemeentebesturen om mensen fijn te malen in de bureaucratie.
  • het feit dat reïntegratie door commerciële reïntegratiebureaus op grote schaal een mislukking is geworden.
  • de manier waarop wordt gegoocheld met de werkloosheidscijfers, zodat de officiële werkloosheid een fractie is van de echte werkloosheid.
  • het feit dat cursussen volgen door langdurig werklozen vrijwel nooit iets oplevert, omdat de werkgevers liever jongeren hebben met echte recente opleidingen.
  • iemands vooropleiding van weinig belang is, want zelfs met een Gymnasium-vooropleiding kun je op straat komen te staan.
 

 
1)  Hoezo Mensenrechten ?

De meeste mensen hebben weet van het bestaan van de Mensenrechten van de VN, maar weten niet wat er precies in staat. Dat  ‘precies ’ is belangrijk, want het gaat om de exacte tekst, niet om een of andere interpretatie.

Daarom de belangrijkste artikelen  hier: extra belangrijke woorden in hoofdletters.

  • Art 2 lid 1. Ieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden, in deze verklaring opgesomd, zonder enig onderscheid van welke aard ook, zoals ras, kleur, geslacht,  taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of ANDERE STATUS. 

  • Art. 6. Een ieder heeft, WAAR hij zich ook BEVINDT, het recht als persoon erkend te worden door de wet.

  • Art. 7. Allen zijn gelijk voor de wet, en hebben zonder ONDERSCHEID aanspraak op gelijke bescherming door de wet .Allen hebben aanspraak op gelijke bescherming  tegen iedere ACHTERSTELLING en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.

  • Art. 23. Lid 1. Een ieder heeft recht op arbeid, op VRIJE KEUZE VAN BEROEP, op rechtmatige en gunstige arbeidsvoorwaarden en op bescherming tegen werkloosheid.

  • Art 25. Lid 1.  Een ieder heeft recht op een levensstandaard die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder begrepen  voeding, kleding, HUISVESTING , geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten, alsmede het recht op voorziening in geval van werkloosheid, ziekte, invaliditeit ,overlijden van de echtgenoot, ouderdom of ander gemis aan bestaansmiddelen, ontstaan ten gevolge van omstandigheden onafhankelijk van zijn wil.
  • Art 25. Lid 2. Moeder en kind hebben recht op bijzondere zorg en bijstand. Alle kinderen, al dan niet wettig, zullen dezelfde sociale bescherming genieten. 

  • Art. 26 lid 1. 3e zin : Hoger onderwijs zal GELIJKELIJK openstaan voor een ieder, die daartoe de begaafdheid bezit.



2)  Mensenrechten niet geldig in NL

In de eerste helft van de jaren 90, toen ik al 15 jaar werkloos was, kreeg ik steeds meer aanwijzingen dat de Mensenrechten van de VN niet geldig waren. In de 2e helft van diezelfde jaren heb ik 2 x een rechtszaak aangespannen tegen het GAK omdat ze mijn gezin hadden gegijzeld. Die rechtszaken heb ik verloren mede omdat er geheime bepalingen waren bij het GAK waar ik als uitkeringstrekker niet van op de hoogte kon zijn.  Maar  ik heb toen wel de gelegenheid aangegrepen om bij de rechter een beroep te doen op de MR van de VN.

Bij de 1e zaak negeerde de rechter mijn beroep op de MR van de VN, en legde na afloop van de rechtszaak uit, dat hij als rechter niet mocht toetsen aan internationale  verdragen, en trouwens ook niet aan de Grondwet.
Dat staat in het even beroemde als beruchte artikel 120 van de Grondwet.

Bij de 2e zaak deed ik weer een beroep op de MR en op de GW. Weer negeerde de rechter die verzoeken en legde na afloop van de  zaak uit dat hij dat niet mocht.
Het artikel 120 van de GW is dus geen dode letter. De rechters houden zich er aan.

De Mensenrechten van de VN zijn dus ongeldig en waardeloos voor de burgers. Naderhand ben ik weer op zoek gegaan, en toen kreeg ik van een Mensenrechtengroep te horen dat de meeste internationale verdragen behoren tot het zogenaamde niet-bindende type. De overheden beloven alleen dat ze zich aan die verdragen zullen houden, maar als ze het niet doen staat er geen enkele sanctie op.
En tal van Mensenrechtengroepen  zich daar mee bezig houden hebben ook geen enkele poot om op te staan. Hun macht is precies nul.

Het beruchte artikel 120 van de GW is even raar als hard. Raar, omdat in de GW zelf dus staat dat de burgers geen beroep kunnen die op diezelfde GW.
Onze Grondwet is dan ook geen gewone Grondwet. In andere landen is de Grondwet de basis van alle andere wetgeving. In Nederland niet, hier is  het  precies omgekeerd.



3)  Omgekeerde Grondwet.

In de meeste buitenlanden van W-Europa is er een Grondwet, die de basis van alle andere wetgeving vormt. Bedoeld is alle andere algemene wetgeving, die later wordt gemaakt, en valt in dezelfde categorie als een of ander Grondwetartikel.
In dergelijke buitenlanden is de Grondwet, afkorting verder GW, op enig tijdstip in de geschiedenis goedgekeurd door de bevolking via een zgn Grondwetsreferendum.

Verder is er in zulke landen een Grondwetshof.  Dat Grondwetshof , afkorting verder GWH, beoordeelt op aanvraag uit de bevolking een wet die al door het Parlement is goedgekeurd. Wordt zulk een wet door het GWH afgekeurd als zijnde in strijd met de GW, dan is die wet per definitie ongeldig, en wordt gedeponeerd in de prullenbak.
Die wet bestaat dan niet meer.
Tenslotte kan de GW alleen veranderd worden door een nieuw GW-referendum.

In Nederland is er niets van dit alles.
De GW is nog nooit door de bevolking goedgekeurd, omdat er nog nooit een GW-referendum is uitgeschreven.   De bevolking hier is nog nooit gevraagd wat zij van de GW vond.

Ook hebben wij hier geen Grondwetshof.  Het is hier dus niet mogelijk om andere wetten etc via dat hof te laten beoordelen.
Elke wet, hoe krom ook, en hoe ook in strijd met bepalingen in de GW zelf, kan hier gewoon wet worden. De nieuwe wetgeving heeft in feite geen enkele basis nodig. Want de GW is geen basis.

Tenslotte wordt de GW hier tamelijk regelmatig veranderd door groepjes ‘specialisten ’in achterkamertjes. Dat gebeurt geheel ook buiten  het Parlement om, en er komt ook vrijwel nooit iets in de Pers.

In feite is onze GW illegaal. Nooit door de burgers goedgekeurd. Niet voor WO II, niet daarna.

In 2008 of 2009, precies weet ik het niet meer, in augustus, toen half Nederland met vakantie in het buitenland was, was er in Den Haag ergens een besloten vergadering van de PvdA, ook over deze kwestie, en stond er ergens onbedoeld een microfoon open.  Zodoende kwam naar buiten de opmerking van Wouter Bos, dat onze GW ‘ een onbruikbaar vod’ was.
Allerlei lieden vielen toen over hem heen met het commentaar:   Dat had je zo niet mogen zeggen.
Dus niet: je hebt ongelijk, want hij had wel degelijk gelijk, maar hij had het alleen niet mogen zeggen.
Want nu konden gewone burgers er achter komen hoe het zat, en dat is hier natuurlijk niet de bedoeling.

In het buitenland is het meest beroemde GWH dat van Duitsland. Het is het beroemde Verfassungshof in Karlsruhe.  De rechters daar komen regelmatig in het nieuws en op de TV. Zowel voor zaken die in Duitsland zelf worden beoordeeld, als voor zaken de EMU betreffende. Laatst betreffende het ESM-verdrag.

Tenslotte wordt de GW hier regelmatig op illegale wijze veranderd.
Zoals gebeurd is in 1963, 1972 en 1983. Die van 1983 heb ik op mijn werkkamer.


4) Discriminatie per wet.

In de 2e helft  van de jaren ’90 van de vorige eeuw, toen ik als werkloze op allerlei manieren
werd gediscrimineerd door wetgeving, diende ik daarover een aantal klachten in bij de Commissie Gelijke Behandeling, die toen nog zelfstandig was.
Na een aantal weken niets te hebben gehoord kwam er op eens een uitvoerige brief, ondertekend door de toenmalige voorzitter, wijlen Ir. Quené.

Na een uitvoerige inleiding kwam er ongeveer dit:
- discriminatie is in het algemeen verboden in Nederland, maar er zijn 3 belangrijke
utzonderingsgebieden; dat zijn :

1. het gebied van de sociale verzekeringen en de sociale uitkeringen
2. het gebied van het bouwen en wonen
3. het gebied van het onderwijs.

De overheid mag de burgers hier op allerlei manieren ongelijk behandelen, maar de wetgever beschouwt dit niet als discriminatie, ook al vinden burgers van wel.

Dit deel ik u in vertrouwen mede, het is niet de bedoeling dat u dit naar buiten brengt, bv door ermee naar de pers te gaan.Ik vertrouw erop dat u zich hieraan zult houden.

En dat heb ik gedaan, maar achteraf was het beter geweest dat ik er wel mee naar de pers was gegaan. Want dit is natuurlijk schandalig.

De overheid beseft wel degelijk dat het om discriminatie gaat, maar doet alsof het niet zo is.
Discriminatie per wet op zeer grote schaal – het mag gewoon in dit land.

De bekendste vorm is wel de verdeling van werklozen in allerlei soorten, zodat voor elke aparte soort een aparte soort uitkering ontstaat, met verschillende voorwaarden en betalingsmodellen. Zoals WW, WAO, WIA, Bijstand, IOAW, Wajong etc. In feite is dat allemaal illegale wetgeving, in strijd met de mensenrechten van de VN.

Andere bekende manier is discriminatie naar leeftijd. In dit land mag de overheid van zichzelf ongeacht aantal elke willekeurige leeftijd als grens en scheiding trekken. Er bestaan leeftijdsgrenzen van 4 jaar, 10 jaar, 14, 16 en 18jaar.
18 jaar is de grens tussen jeugd en volwassenheid en is de enige internationaal toegelaten leeftijdsgrens.
De andere niet, zoals 19, 20, 21, 22, 23, 27, 30, 35 en50. Ook de grens van 65, die nu opgerekt gaat worden, is in principe illegaal.

Ook het verschil in behandeling van woningbezitters en woninghuurders mag eigenlijk niet.
Bestaat bij mijn weten ook bijna nergens anders in  ‘onze’ vorm


5 Nederland geen Rechtsstaat.

In 1980 heb ik een maand of 4 een  dagopleiding gevolgd voor ambtenaar aan de bestuurs-academie in Tilburg-Zuid. Ik was toen al werkloos en kreeg WW. Na een maand of 4 kwam het GAK, voorloper van de UWV, erachter dat ik een dagopleiding volgde. Ik kreeg  een brief waarin ik voor de keus werd gesteld: of de opleiding verder volgen, en mijn WW-uitkering verliezen, of mijn WW-uitkering behouden, maar de opleiding verlaten.
Aangezien ik thuis een vrouw had met 2 peuters van 2 en 3 jaar en van de WW-uitkering moest leven, moest ik de opleiding verlaten.
Dit soort chantage is al in strijd met een normale rechtsstaat.

Maar belangrijker is wat volgt.
De eerste les van het van Wets- en Rechtskennis werden gegeven door een bekende Brabantse Burgemeester, met vele tientallen bijbanen. Hij kwam al 10 minuten te laat en moest ook eerder weg. Hij hield het dus  kort. :

Het Nederlandse juridische systeem heeft een erg eenvoudige basis.
Aan de ene kant staan de rechten en vrijheden, de dingen die mogen. Voor WO II was het duidelijk:
Wat mocht, mocht voor iedereen. Iedereen gelijke rechten en vrijheden.
Na WO II echter is er een heel oerwoud van uitzonderingen op gebouwd. Met als resultaat dat voor bepaalde groepen en personen die rechten en vrijheden niet meer gelden.

Aan de andere kant staan de dingen die niet mogen, de verboden. Voor WO II was het ook duidelijk: wat niet mocht, mocht voor niemand. Iedereen gelijk.
Na WOII is er echter een heel oerwoud van uitzonderingen opgebouwd. Met als resultaat dat voor sommige groepen en personen dingen die niet mogen eigenlijk wel mogen.

Maar om nu uit te zoeken wanneer de dingen die wel mogen  in welke omstandigheden voor welke
personen en groepen  weer niet mogen, en om uit te zoeken in welke omstandigheden dingen die verboden zijn  voor welke groepen en personen wel zijn toegestaan, om dat uit te zoeken heb je niet EEN advocaat en jurist nodig, maar een hele BATTERIJ advocaten en juristen.

Dat kost bergen geld, en dat hebben alleen overheidsinstanties, semi-overheidsinstellingen , rijke particulieren en grote bedrijven.
Gewone burgers hebben deze mogelijkheid niet.
Het resultaat is een soort klassejustitie, want alleen de hogere klasse heeft deze mogelijkheid.
En er is geen sprake van een Rechtsstaat, want in een echte rechtsstaat hebben alle burgers dezelfde mogelijkheden.
En echte rechten. Die hebben de burgers ook niet.

En er is nog iets belangrijks. In een echte Rechtsstaat is er een zeer duidelijke verdeling van de machten, het beginsel van Montesquieu. Op landelijk niveau is dat redelijk geregeld, maar op gemeentelijk niveau niet.
De gemeente mag zelf wetten en verordeningen maken, bepaalt zelf de uitvoering. En als je het er als burger niet mee eens bent, moet je bezwaar indienen bij diezelfde gemeente.
Er is hier helemaal geen verdeling van de machten. En de gemeente kan zelf zonder limiet alle andere rechtsmiddelen inschakelen.
En alle trucs toepassen om te zorgen dat je nooit iets kunt winnen.
Zoals bezwaarschriften niet in behandeling nemen. Of wachten met antwoord tot de burger zelf de zaak al heeft opgegeven.
Of een antwoord geven dat geen enkele waarde heeft.
De burger wordt met opzet  een juridisch oerwoud in gestuurd waarin hij of zij hopeloos verdwaalt.   


Ik ken iemand in de Bijstand die al 5 jaar aan het lijntje wordt gehouden, door een gemeente die alle bestaande weten en regels aan zijn laars lapt. En de Rechtbank in Breda speelt het spelletje gewoon mee.

Verder heb ik zelf ook een geval meegemaakt van concrete illegale wetgeving.
Toen ik bij de (a)sociale werkplaats bezig was mijn kostbare tijd te verdoen, werd ik geconfronteerd met een zogenaamd convenant , een afspraak tussen aan de ene kant de Werkgevers en Werknemersorganisaties, die Vereniging van Nederlandse Gemeenten VNG en het
Systeem van voorlopers van het UWV, zoals Gak, SFB en andere.
Die afspraken daarin, daar moest ik mij aan houden.
Maar dat convenant was helemaal geen wet, het was niet door de Tw-Kamer goedgekeurd.
Het hield in dat ik maar 32 uur in de week mocht werken, meer mocht niet.
Ik ben daar tegen in beroep gegaan, maar dat kon niet via de normale rechter, want het was geen echte wet- of regelgeving.
Ook dat is in dit rare land mogelijk.

Nee, de Rechtstaat Nederland is een volslagen illusie. Een sprookje. En sprookjes zijn bedrog.


6) Manipulatie van de werkloosheidscijfers.

In de 2e helft van de jaren ’90 kreeg ik steeds meer aanwijzingen dat er in ons land geknoeid werd met de werkloosheidscijfers.
In de jaren na 2000 kreeg ik nog meer aanwijzingen, ook vanuit Duitsland en Groot-Brittannië

In 2009 heb ik een jaar Sociologie gedaan aan de Universiteit van Tilburg.
Uiteraard kwamen de ww-cijfers ook ter sprake. Ik was heel blij verrast toen mijn toenmalige Prof een heel college  wijdde  aan de manieren waarop overheden, vooral van de Noordelijke landen,  met de ww-cijfers goochelen.

De belangrijkste basis is het begrip Werkzame Beroepsbevolking. Dat is het deel van de Potentiele Beroepsbevolking dat aan het werk is voor gemiddeld meer dan 12 uur per week.
Als je structureel minder dan 12 uur per week werkt, behoor je niet tot de werkzame beroepsbevol-king.
Als je tot de werkzame beroepsbevolking behoort, dus permanent aan het werk bent voor meer dan 12 uur per week, dan kun je je baan verliezen. Als dat gebeurt, wordt je officieel werkloos, want dan krijg je in principe WW.
Dat wil zeggen, als je in loondienst bent.  Want als je als zelfstandige je werk cq je baan verliest, krijg je geen WW, want je bent immers niet in loondienst geweest.

Dus: als er 500.000 zelfstandigen hun baan verliezen, omdat hun bedrijf failliet gaat, dan worden ze niet  tot de werklozen gerekend, terwijl ze dat wel zijn. 

Het getal van de Potentiele Beroepsbevolking is het aantal mensen tussen de 15 en de 65, dat zou kunnen werken. Dat getal schommelt al meer dan 10 jaar rond de 11 miljoen. Globaal, het gaat om de grote lijn.
Het getal van de Werkzame Beroepsbevolking schommelt al meer dan 10 jaar rond de 8 miljoen. 
Het verschil, rond de 3 miljoen, is in feite permanent werkloos.
Maar de overheid noemt die mensen niet werkloos, nee, dat is de zgn. Arbeidsreserve. En daarvoor werden ze de zgn inactieven genoemd. Daar kwam toen een storm van protest op, dus dat begrip werd toen weer vervangen door Arbeidsreserve. En tegenwoordig wordt ook dat begrip niet meer gebruikt.
Die groep van 3 miljoen is te verdelen in 2 delen:
- een deel dat een arbeidsongeschiktheidsuitkering krijgt;
- het deel  dat geen uitkering krijgt, de zgn NUG-gers.
Dat betekent Niet UitkeringsGerechtigd.
Dat zijn dus mensen die geen uitkering krijgen, terwijl ze wel werkloos zijn.
Die 3 miljoen kun je globaal onderverdelen in 3 groepen van rond 1 miljoen:
- een miljoen ongeveer huisvrouwen, huismannen, meerderjarige inwonende kinderen, maar ook  
  mensen die in vakantieparken wonen en uiteraard daklozen en zwervers.
- rond de 1 miljoen leerlingen en studenten.
- rond de 1 miljoen mensen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering.

Het officiele aantal werklozen is dus rond de half miljoen;
Het onofficiele aantal werklozen is rond de 3 miljoen.
Het totale aantal werklozen, rond de 3, 5 miljoen, is dus ZES a ZEVEN keer zo hoog als het officiële percentage.
Het beeld, dat wij het in Nederland veel beter doen dan de zuidelijke landen van Europa, klopt van geen kanten. De overheid houdt de bevolking   en de burgers voor de gek. Maar ook zichzelf.
En de politici geloven hun eigen bedrog ook nog.

In Duitsland is het echte aantal werklozen veel en veel hoger dan de regering beweert.
Daar is het zo, dat tal van werklozen in een zgn leerlingen of werkervaringstraject worden gestopt. Dan zijn ze officieel niet meer werkloos.
Verder is het daar zo, dat mensen van 58 jaar af, die ingeschreven zijn bij het Arbeitsamt, en die een jaar lang geen officiële vacature krijgen aangeboden, ook niet meer worden meegerekend als werkloos.
En de vele honderdduizenden die worden tewerkgesteld in anderhalve Euro-jobs, een soort Arbeitseinsatz, worden ook niet meegerekend.
De naar schatting 5 miljoen  leerlingen en studenten  voor wie voor het merendeel ook geen baan bestaat ,blijven uiteraard ook buiten de cijfers.
7) GELD + TECHNIEK VERNIETIGT ALSMAAR MEER BANEN .

In 30 jaar tijd  is het karakter van de economie helemaal veranderd.
Vroeger was geld een middel waarmee werk en banen werden geschapen.
Nu is geld zelf het doel geworden, en er zijn allerlei manieren ontwikkeld om geld te verdienen ZONDER eerst werk te scheppen. Integendeel, werk wordt steeds meer overbodig, want mensen worden vervangen door machines, apparaten, computers en robots. Steeds meer banen en bedrijven die generaties hebben bestaan worden opgeheven, definitief. Met als resultaat dat steeds meer jongeren ook geen baan meer kunnen vinden.
Want die banen bestaan niet meer, en zullen ook nooit meer bestaan.
We zijn volop op weg naar een economie zonder mensen.
In Japan bestaat al een flinke fabriek waar geen mensen meer werken.
De overheid negeert die hele ontwikkeling. Want het merendeel van de economen doet dat ook. Men blijft het idee overeind houden dat er geen economische crisis is, en dat over een paar jaar alles weer wordt als vanouds.

In het buitenland echter komen steeds meer economen van naam die deze ontwikkeling zien en alarm slaan. In steeds meer landen is al een kwart, 25% van de mensen, permanent zonder baan, maar omdat de werkloosheidscijfers
bij ons al een jaar of 20 worden gemanipuleerd, die je dat niet terug in de werkloosheidscijfers.

Een economie met steeds meer werklozen en armen kan echter niet meer groeien. Ook dat feit wordt genegeerd door de  Nederlandse politici en economen. Maar de alarmkreten van buitenlandse economen als Nuriel Roubini en vader en zoon Skidelsky komen ook hier in de krant.

Omdat het alsmaar moeilijker wordt aan een  echte baan te komen zou het aantal uitkeringstrekkers ook de pan uit moeten rijzen. Dus worden de voorwaarden om aan een uitkering te komen alsmaar strenger. Dat leidt weer tot de groei van het aantal NUG-gers, Niet Uitkerings Gerechtigden. Mensen permanent zonder baan, die ook geen uitkering meer krijgen. Ofwel, het gevolg is dat de armoede alsmaar toeneemt. Dat valt niet op, omdat de armoede hier achter de voordeur zit, terwijl die in de zuidelijke Europese landen veel meer op straat ligt.
De politieke partijen beloofden nieuwe banen bij de honderdduizenden. Maar bij navraag over het hoe daarvan, bleek men dat niet te weten. Logisch, want het is ook onmogelijk. Het zijn, net als in Griekenland of Spanje, illusie-banen. Onze politici leven steeds meer in een zelf gefantaseerde schijnwereld..
Dus komen er burgers die aan de gang gaan om alternatieven te ontwikkelen.
Gebaseerd op de ervaringen van vroeger. Ervaringen die helaas bij de meesten onbekend zijn. Maar daarom niet minder belangrijk.

 
















Verhalen uit de Marge zijn de verhalen zoals mensen ze beleven. Marge in Beeld is op geen enkele wijze verantwoordelijk voor de inhoud van deze verhalen.